به قول یه دوستی.....شعر زمینی ترین شکل تنهایی است!..
دیگه کم کم باید اینجوری با هاش کنار بیام:
باید به فکر تنهایی خودم باشم
دست خودم را میگیرم واز خانه بیرون میزنیم
در پارک
به جز درخت
هیچ کس نیست
روی تمام نیمکت های خالی مینشینیم
تا پارک از تنهایی رنج نبرد
دلم گرفته
یاد تنهایی اتاق خودمان می افتم
واز خودم خواهش میکنم
به خانه باز گردد.........

برچسب:
نویسنده: سینا